7 sloten tegelijk

“Huh, alweer een blog? Je deed daar toch niet zo heel veel?”. Dat klopt. Zelf had ik ook niet verwacht na iets meer dan een week alweer genoeg materiaal te hebben voor een nieuwe post, maar er is de afgelopen week veel gebeurd. Disclaimer: lang verhaal

Woensdag 8-11

Om verder te gaan waar ik de vorige keer was gebleven: het duiken. De medicijnen hielpen goed tegen de ontstekingen en vorige week woensdag zou ik mijn laatste 3 duiken in het dorpje Taganga maken voor het Advanced Open Water certificaat. Er stonden 2 ochtendduiken gepland en de laatste duik zou een avondduik zijn in het donker. De eerste 2 duiken gingen prima, waren erg tof (oa een 2 meter lange Green Moray Eel gezien, bruut beest). Rond een uur of 3 begon het alleen keihard te regenen. Een 2 uur lange stortbui zorgde ervoor dat het zwembad waar we aan zaten te wachten op de avondduik zelfs overstroomde. De straat voor het huis veranderde in een grote bruine rivier door twee modderstromen die langs beide kanten van het huis van de berg naar beneden kwamen, richting de zee. Door de grote hoeveelheid zand die het water mee de zee in sleepte zouden we tijdens de avondduik geen hand voor ogen kunnen zien. Daarnaast was de stroom uitgevallen en kon onze geplande barbecue niet doorgaan. Deze dag viel dus aardig in het water (pun intended).

taganga-regen-crop.jpg Een wat matige foto van de rivier voor het huis in Taganga

Vrijdag 10-11

Ook de volgende dagen bleef het erg veel regenen waardoor het zicht in de zee erg slecht bleef en we de laatste duik telkens uit moesten blijven stellen. Vaak zat ik overdag te werken (of Dumpert te kijken) in een café in het centrum van Santa Marta. Ook vrijdagochtend zat ik daar weer op een van de grote chillbanken met veel kussens die ze daar hebben, als een man binnenkomt met kinderboekjes in zijn handen, naar me toe loopt en onverstaanbaar tegen me begint te murmelen. Hoewel ik zelf een enorme fan van kleurplaten ben, is dat allemaal weer extra gewicht in mijn backpack, dus ik zeg tegen de man dat ik niet geinteresseerd ben. Toch laat hij de boekjes lange tijd aan me zien. Uiteindelijk druipt hij af en verlaat het café. Ik wil mijn telefoon pakken die ik dacht ik naast me neer had gelegd, maar vind hem niet direct. In mijn broekzak dan? Nee ook niet. Bij mijn voeten? In mijn tas? Nee, allemaal niet. Dan dringt het tot me door. Fuck. De man liet zijn boekjes zien precies boven de plek waar mijn telefoon lag. Ik ga snel naar Google Find My Device (topfunctie), zet mijn telefoon op overgaan en ga de straat op, maar de man met mijn telefoon is natuurlijk allang gevlogen.

Reistip 4: Hou je telefoon maar beter gewoon in je broekzak, ook in een restaurant

Ik ga op zoek naar politie, maar ook die kan ik nergens vinden. Als ik uiteindelijk bij het politiebureau kom legt de agent aan de balie me uit dat dat komt doordat het lunchtijd is. Ik wil nog vragen of het een idee is om een soort shiftsysteem te introduceren waarbij niet alle agenten op dezelfde tijd op pauze gaan, maar hou me in. Uiteindelijk komen twee motoragenten terug van hun welverdiende lunchpauze en de agent aan de balie zegt dat deze me zullen volgen naar het restaurant. We zijn nog geen 50 meter onderweg als ze mij vragen waar het café is. Zodra ik uitleg in welke straat hij zit scheuren ze ervandoor. Nooit meer wat van gehoord. Als ik naar het café loop zijn ze nergens te bekennen.

Ik ga terug naar het politiebureau en leg uit wat er is gebeurd. De agent aan de balie zegt me nu ineens dat ze niks voor me kunnen doen. Aangifte doen kan ook niet daar, maar moet bij een ander gebouw, de Fiscalia. Oke is goed, bedankt voor niks. Ik neem een taxi naar de Fiscalia, wacht daar 2,5 uur op mijn beurt (ik zei toch dat ze hier rustig aan deden?) en doe aangifte.

Zaterdag 11-11

De volgende dag (zaterdag) meld ik de diefstal bij de reisverzekering (waarvan ik trouwens op de eerstvolgende werkdag het geld op mijn rekening gestort kreeg, thanks Centraal Beheer) en koop ik een nieuwe telefoon. Het heeft ondertussen al een tijdje niet meer geregend, dus ik spreek via Whatsapp met de duikinstructeur af dat we op zondag de nachtduik gaan doen.

Zondag 12-11

Als ik op zondag weer richting Taganga ga is het daar mega druk, blijkbaar is de roeiwedstrijd van de Juegos Bolivarianos daar, een sportwedstrijd tussen de verschillende landen in Zuid-Amerika. Ik zie trouwens net op de website dat Venuzuela vandaag goud heeft gewonnen op het onderdeel bowlen, mocht dat willen weten.

Als ik iets voor 6 uur, als het donker begint te worden aankom bij de duikschool zegt mijn instructeur dat de nachtduik door de wedstrijd niet door kan gaan door de roeiwedstrijd. Onze duik zou precies zijn waar de roeiwedstrijd die dag is. Als ik hem vraag waarom hij me niet gewoon een berichtje stuurt zegt hij dat hij de hele dag aan het duiken was. Ik vind het maar een kutsmoes (zoals ik al zei in mijn vorige blog, de duikschool is wel goedkoop, niet zo goed). Uiteindelijk komt hij me tegemoet en geeft me 10.000 pesos voor de taxi en zorgt ervoor dat ik alsnog het certificaat kan krijgen, omdat de nachtduik geen verplicht- maar een keuze-onderdeel is. Ik eet voor 3000 pesos (85 cent) nog wat kip met rijst van een kraampje op straat en wil de bus terugpakken naar Santa Marta. De roeiwedstrijd is waarschijnlijk net afgelopen, want iedereen in Taganga wil volgens mij terug naar Santa Marta. Het is een chaos, alle bussen vol, taxi’s zijn niet aan te slepen en door het hele dorp lopen mensen op zoek naar een manier om naar huis te komen. In eerste instantie besluit ik om te wachten tot het wat rustiger wordt, maar dat duurt een eeuwigheid.

Uiteindelijk is het donker en wil ik graag terug, dus stap ik bij een (dacht ik) motortaxi achterop. Nog in Taganga gaan we linksaf in plaats van rechtdoor naar Santa Marta. Ik vraag hem waar we heen gaan en de jongen zegt dat we de enorme verkeerschaos in het begin van het dorp proberen te ontwijken. Oke, makes sense. Er zijn steeds minder huizen langs de weg en op een gegeven moment begin ik me af te vragen wanneer we weer terug zullen buigen richting de weg naar Santa Marta. Dit gebeurt niet en als we het laatste huis voorbij zijn gereden stopt hij op een plek zonder straatlantaarns, zegt hij met een dreigende stem dat ik af moet stappen en stapt zelf ook af. Hij drukt me op de grond en pakt mijn telefoon van me af. Hij zegt me ook mijn tas af te doen en aan hem te geven, maar ik versta het allemaal niet zo goed, waardoor hij aardig ongeduldig wordt en mij een paar tikken geeft op mijn hoofd en borst. Uiteindelijk pakt hij een steen vast en begint daarmee te dreigen, dus ik geef hem snel mijn tas, waar helaas ook mijn portemonnee en paspoort nog in zitten, die ik nodig had bij het kopen van een nieuwe telefoon de dag ervoor. Hij lijkt mijn Nike schoenen wel mooi te vinden, dus ook die moet ik uittrekken. Hij stopt ze in de tas, zegt mij 15 minuten te blijven liggen en wil ervandoor gaan. Ik vraag hem of ik niet alsjeblieft mijn paspoort nog mag hebben, hij lijkt even te twijfelen, maar gaat er daarna toch snel op zijn motor vandoor.

Reistip 5: Motortaxi’s zijn onbetrouwbaar (iets wat veel Colombianen later ook hebben bevestigd)

en

Reistip 6: Laat je paspoort ALTIJD thuis (duh)

Ik ren meteen op mijn sokken door het donker naar het eerstvolgende huis, waar een man en vrouw mij opvangen. De vrouw kalmeert me, geeft me water en een paar slippers (super lief), zet me op een stoel vraagt me waarom ik in godsnaam niet eerder van de motor ben afgesprongen. Ja, dat is een goeie… De man loopt vervolgens met me mee naar het politiebureau. De politie lijkt het allemaal weinig te boeien, ik moet zelf nog om een glas water vragen. Mijn naam wordt op een kladblokje opgeschreven samen met wat er is gestolen, maar verder niets. Zodra ik mijn paspoortnummer niet uit mijn hoofd weet begint de agent te zuchten. Al die tijd is er niets gevraagd over de dader. Uiteindelijk lijkt er verder weinig meer te gebeuren en vraag ik of we klaar zijn en of ik naar huis kan. De agent vraagt “Ya?” (wat iets betekent als “Nu al?”) en ik vraag of we verder nog iets moeten regelen. Hij vraagt me of ik thuis geld heb om de taxi te betalen, ik zeg ja, zij roepen een taxi voor me en de taxichauffeur brengt me al spelletjes spelend op zijn telefoon naar huis.

Gelukkig is de familie van mijn AirBnB thuis (de sleutels van het huis zaten ook in de tas). De eigenaresse van het huis, Maria, schrikt enorm als ik vertel wat er is gebeurd, geeft me water en pijnstillers (ik had wat last van mijn hoofd, nek en borst) en laat me haar telefoon gebruiken om mijn bankpassen te blokkeren. Uiteindelijk stap ik onder de douche om het zand en zweet van me af te spoelen en ga ik naar bed. Slapen lukt de eerste 1 a 2 uur nog niet, het hele gebeuren speelt zich nog zo’n duizend keer af in mijn hoofd, waarbij ik veel nadenk over hoe ik het allemaal had kunnen voorkomen of minder erg had kunnen maken. Ik zie het op dat moment eigenlijk niet meer zo zitten in Colombia. Op zo’n moment wil je het liefst gewoon lekker thuis in Nederland in je bed liggen.

Maandag 13-11

Uiteindelijk slaap ik goed, de volgende dag (maandag) word ik een stuk beter wakker en hoef ik niet per se meer met de eerste de beste vlucht terug naar Nederland. Gelukkig maar, want dat kon nog wel eens lastig worden zonder paspoort. Maria neemt me ‘s ochtends mee naar de Fiscalia (ondertussen mijn tweede huis) om aangifte te doen. Ondanks dat het een feestdag is, is deze gelukkig open. Deze keer word ik na een record wachttijd van een uur al geholpen. Ook hier vragen ze niet naar een omschrijving van de dader.

Terug in de AirBnB begin ik met informatie op te zoeken over hoe ik het snelst weer aan een paspoort kan komen. Rond het middaguur krijg ik een screenshot doorgestuurd van papa, een email aan hem gestuurd met daarin de volgende tekst:

Good afternoon,
My name is [naam] and I’m working in Scuba Master in Taganga, a colleague of mine was told that some documents were found along with this email so we could contact you in order to get them back.
Looking forward to hearing from you.

Eerste reactie: “HUH”. Hoe komen ze aan mijn vaders emailadres? Blijkbaar had ik in hetzelfde mapje als mijn paspoort ook het uitgeprinte ESTA zitten (een document wat je nodig hebt als je vliegt met een overstap in de USA). Daarin had ik mijn vader's emailadres opgegeven als Emergency contact. Daarna dacht ik: “Wow, mijn documenten zijn gevonden, wat chill!”. Vervolgens zoek ik op waar de duikschool zit en word ik toch wat achterdochtig. De duikschool zit namelijk in precies dezelfde straat als waar de jongen met zijn motor vandaan kwam op de avond dat ik ben overvallen. Als vervolgens de man van mijn AirBnB belt met de duikschool wordt er wat meer duidelijk. Een medewerker van de duikschool kent iemand die mijn documenten heeft ‘gevonden’. Ze geven aan dat deze persoon er waarschijnlijk geld voor wil hebben. Welke documenten en hoeveel geld het om gaat kan de persoon aan de telefoon niet zeggen, daarvoor zou de betreffende collega later contact met ons opnemen.

Ik overleg even met mijn vader en wat anderen, maar de conclusie is al vrij snel dat ik niet die kant op ga. De kans is aanwezig dat het een setup is om me met geld die kant op te laten komen en me dan nog een keer te overvallen. Dat risico wil ik niet lopen.

Dinsdag 14-11

Die maandagavond en de hele volgende dag (dinsdag) krijgen we geen bericht van de duikschool. Ik ken hier een meisje van een hostel waar ik eerder in zat en zij wilde me wel helpen door geld voor me te pinnen, zodat ik de volgende dag een nieuwe telefoon kon kopen. Ik maak €350 naar haar over via PayPal, zij pint dat geld voor me en we gaan naar de winkel waar ik een nieuwe telefoon wilde kopen. De telefoon die ik wil is daar een stuk duurder dan ik dacht en een andere goede telefoon vind ik daar zo niet, dus uiteindelijk koop ik geen nieuwe telefoon. Ik ga nog even mee naar haar hostel, want als bedankje voor het pinnen had ik beloofd dat ik voor haar zou koken.

Rond 11 ga ik daar weg en loop ik richting huis, wat ongeveer 5 minuten lopen is vanaf het hostel. Ik loop op de stoep, 2 gasten op 1 fiets komen me tegemoet fietsen, ook op de stoep. Ik voel al nattigheid en als de jongens vlak voor me van hun fiets stappen en beginnen te roepen denk ik: “Ja nee, niet nog een keer” en ren ik er snel op mijn slippers vandoor. De jongens die met mij hebben gevoetbald bij SVN weten hoe snel ik ben, dus ik kon ontsnappen. Op een kruispunt ongeveer 100 meter verderop stond politie, dus ik heb de agent achter de jongen op de fiets aangestuurd. De agent houdt hem aan, pakt een mes (oh shit) en telefoon van hem af en laat hem vervolgens gaan. De agent zegt mij de andere kant op te lopen richting huis. Zo ben ik dus 2 keer helemaal en 1 keer bijna beroofd in 5 dagen. Topweekje wel. Normaal loop ik niet in 7 sloten tegelijk, maar de afgelopen week heb ik geleerd dat ik beter toch maar een stuk voorzichtiger kan zijn hier.

Reistip 7: Neem ‘s avonds altijd een taxi

Ook al is het maar een klein stukje, die 1,5 euro is het echt wel waard.

Woensdag 15-11

Woensdag adviseert de familie van mijn AirBnB me nog een keer naar de Fiscalia te gaan, om aangifte te doen van het feit dat iemand claimt mijn documenten te hebben en daar geld voor wil hebben. Maria neemt me weer mee (ondertussen herkennen ze me daar al) en na een uur wachten vertellen ze me daar om naar de Gaula Policia te gaan. Dit is een soort speciale onderzoekseenheid die normaal kidnappingen, afpersingen en dergelijke behandelt. De ervaring daar is gelijk een stuk positiever dan bij de gewone politie. Hier krijg ik direct het gevoel dat ze er ook echt iets aan willen doen en dat blijkt uiteindelijk ook, want twee politieagenten stellen voor om in burger met me mee te gaan naar de duikschool die contact had opgenomen met mijn vader.

We rijden erheen en treffen daar de jongen die de email verstuurde naar mijn vader. Hij legt ons uit dat een andere instructeur van de duikschool iemand kent die de documenten heeft. De agent laat de jongen met de manager van de duikschool bellen en deze komt uiteindelijk met tegenzin naar de duikschool toe. Als de manager er is maakt de agent bekend dat hij en de andere man van de Gaula Policia zijn. Je ziet de blikken van de jongens van de duikschool meteen veranderen en ineens werken ze een stuk beter mee. De betreffende collega van de duikschool wordt gebeld en de politieagent zegt dat hij ervoor moet zorgen dat de documenten veilig en zonder betaling bij mij terugkomen. Hij lijkt toe te zeggen dat hij dit gaat regelen.

Uiteindelijk lopen we van de duikschool terug naar de auto, de agenten lijken tevreden over de situatie maar ik weet nog niet zo goed of ik er echt al vanuit kan gaan dat de documenten terugkomen. De politie zet me af bij mijn AirBnB en zegt dat ze contact met Maria opnemen zodra de documenten terecht zijn. Die avond horen we nog niets.

Donderdag 16-11

De volgende dag, donderdag, mijn verjaardag, hoor ik ‘s ochtends nog niets. Ik begin langzaam hoop te verliezen en ben al van plan contact op te gaan nemen met de ambassade als Maria tijdens de lunch wordt gebeld. Ja hoor, de Gaula Policia. Ze hebben de documenten, zijn onderweg en zijn binnen 5 minuten bij de AirBnB. Nog steeds durf ik er nog niet 100% vanuit te gaan dat ik mijn paspoort terug krijg. 5 minuten later wordt er aangebeld en als we open doen staat de politieagent van gister met een grote glimlach en een plastic tasje voor de deur. Hij geeft me een hand en haalt 1 voor 1 de documenten uit het tasje. Rijbewijs, studentenkaart, OV-kaart, zorgpas, mijn vliegtickets van de heenreis, kassabonnetjes, een busticket en ja hoor, ook mijn paspoort! Wow, zelden zo opgelucht geweest.

Beste. Verjaardagscadeau. Ooit.

Sorry andere mensen die me ooit een cadeau hebben gegeven, ik vond jullie cadeau ook heel leuk.

Dat noemen ze nog eens een geluk bij een ongeluk. De afgelopen week leek het op veel momenten wel alsof ik in een film zat. Ik ben heel heel heel blij dat ik mijn paspoort weer heb en ga er nu snel vandoor hier zodat ik deze week achter me kan laten. In fact: Ik heb vandaag te horen gekregen dat ik een baantje heb bij een Amerikaans stel met een Bed & Breakfast in Ecuador! Ze zijn daar bezig met een tof lokaal project (daarover later vast meer) en ik ga daar voor een paar maanden wat marketing en webdesign activiteiten voor ze doen tegen kost en inwoning. Ik ben as we speak aan het kijken hoe ik daar snel kan komen. Wellicht dus over een tijdje een nieuw blog uit Ecuador, tot later!

- Sander

Meer leesvoer 📚

© niet stelen pls - 2018 Sander Janssen